Dün biraz dramatik geçti.

Yaralar üzerine düşündüm. Çocukluğumdan bu yana ne çok yara biriktirmişim… Annem, babam, ablam, sevgilim… Hepsi kalbimde derin yaralar açarken ben susmayı ve kaçmayı tercih etmişim. Belki de yıllar sonra yazmaya başlamamın en büyük sebebi, artık kimseye karşı sessiz ve fazla saygılı olmak istemeyişim.

Evet, yine kaçıyorum, yine saklanıyorum. Ama biliyorum ki bu sefer her şey daha farklı olacak. Kabuğuma çekildiğim bu günlerde, o kabuğu kırmak için neler yapabileceğimi düşünüyorum. Herkesin bir fikri var, herkesin doğrusu en doğru gibi. Oysa ben artık “yanlış” olmayı da göze almak istiyorum. İnsanlardan korkmadan, kendim olarak var olmak istiyorum.

Bir dönem psikiyatristim bana büyümem gerektiğini söylemişti. İnsanların benim ne istediğimi kendiliğinden anlamasını beklemek çocukça bir beklentiydi. Yetişkin olan, ne düşündüğünü ifade edebilendir. Eğer bu bir yolculuksa, ilk öğrenmem gereken şey yetişkin olduğumdur. Bunu başardığımda daha ileriye gidebileceğime inanıyorum.

İşte bu yüzden daha çok yazmam, daha çok irdelemem gerektiğini düşünüyorum. Çünkü kelimelerin iyileştirici bir etkisi olduğunu biliyorum. Ve ben de iyileşmek istiyorum.