Telefon rehberimde öylece kayıtlı bir numara var. Tam 7 yıldır bir kere bile arayamadığım aramak için çıldırdığım ama arasamda duymak istediğim sesi duyamayacağım bir numara! Yarın ne getirir bilinmez. Sevdiklerinize şu an ulaşın, arayın, seni seviyorum, özledim, sana ihtiyacım var deyin. Geç olmadan, avuçlarınızdan kaymadan konuşun! Hayat öyle kısa ki yarım bırakmaya gelmiyor. Ansızın oluveriyor. Soğuk bir nisan gününde mesela hiç ummadığın bir ses korkma diyor. Sakin ol bir şey yok. Oysa dünyan yıkılmış haberin yok. Keşkelerin boğazında bir yumru bırakıyor. Ne yutabiliyorsun ne konuşabiliyorsun. Bir acil servis sandalyesinde anlamlandırmaya çalışıyorsun, o andan itibaren yüreğin sağır, yüreğin kör, yolunu kaybediyorsun. Eline telefonu alıp aramak isteyeceğin tek insan yok artık. Bir anda kimsesiz kalıyorsun. Şimdi bunları yazarken, kızımın yatağında uzanmış bir anneyim. Zamanın değerini bilen, kaybetmekten ölesiye korkan, her mutlu anın son olabileceğini bilerek yaşıyorum. Bir yanım hep hüzün, mutluluklarım bile kötürüm. Bazı acıların tarifi yok. Yaşamadan bilemezsin. O yüzden kıymetini bil sevdiklerinin! Daha çok ara, konuş, anlat! Neyi son kez yaptığını asla bilemezsin. Ona göre yaşa!