Söylesene ne olacak?

Yarın ne olacak? Biz ne olacağız? Bu yolun sonunda ne var?

Hiç böyle ciddi meseleler konuşmuyoruz seninle; mesela ölürsem ben, arkamdan ağlar mısın? Resimlerimle konuşur musun? Küser misin bana? Ne kadar zamanda unutursun beni? Tamam kızma hemen kaşların çatıldı yine, sadece merak ediyorum. Ölümle kalımla bir derdim olduğundan değil. Yok olmakta istemiyorum. İnsana has bir şey sanırım her şey güzel giderken en kötüyü düşlemek. Mutluluğu kendimize hep çok görüyoruz. Benim de korkum bu sanırım. Hayat seninle bu kadar güzelken yitirmekten korkuyorum.

Zaten yok olduğumu düşünmek beni de korkutuyor. Artık nefes almayacağımı düşünmek, bedenimin bir avuç toprağa gömüldüğünü düşünmek kalbimde bir delik açıyor. Şimdi oturup yazdığım bu koltuğa bir daha oturamayacak olmam, çocukların gülüşlerinden mahrum kalmam, senin ellerin.. neyse tamam kapatalım bu konuyu; yitirmeden kıymetini bilmek gerek bu hayatın.