Neden düşüncelerimi kağıda dökerken bu kadar zorlanıyorum. Sanki su üstünde yürümeye çalışmak gibi oysa kelimeler benim avucumda şekillenirdi. Kim sebeb oldu? Neden yazamıyorum. Yazmak yapılabilir belki de; kelimelerim artık beni anlatmıyor. Yabancı ve soğuk. Bir cümleye başlamak kolay, bitirmek mümkün değil. Belki de kendimi anlatmaktan korkuyorum. Kendime ödevler veriyorum yapamıyorum. Sözler veriyorum tutamıyorum. Gitmeler bile çözüm değil. Melankoli bile fayda etmiyor. Herşey sancılı; herkes umursamaz. Benim kalbim kırık, ellerim tutmuyor, kalemim yaralı umarsız bir bekleyişteyim. Bir kuş uçarken düşünüyor mudur nasıl kanat çırpacağını, unutmaktan korkuyor mudur? İnsana özgü bir çaresizlik zaten benim ki biliyorum. Koştur koştur yaşıyoruz belki ondan, bir kitapçıda ne zaman soluklandım hatırlamıyorum. Öylesine bir sokaktan ne zaman geçtim? Ne zaman gökyüzünü seyrettim? Ah benim bu telaşlarım bir türlü son bulmuyor. Öyle ciddiyetle evhamlanıyorum ki şaşırırsın. Bundan da korkulmaz be kadın dersin. Korkuyorum işte elimde değil. Kimisi anksiyete diyor, kimisi panik atak bense bildim bileli korkarım geceleri sokağa çıkmaktan. Korkmak en doğal duygum benim. Bak şimdi de yazmaktan üretmekten anlatmaktan korkuyorum. Oysa kavgalarım bile kağıt kalemle değil mi benim? Belki de bunun sebebide çocukluğumdur. Her şey eninde sonunda çocukluğumuza bağlanmıyor mu? Kendimi çocukkende pek ifade edemezdim. Zaten yazmaya meyilim böyle böyle başladı. Dilim sustukça baktım kalemim konuşuyor. Herkes sevmiyor tabi suskun küçük kız çocuklarını; cıvıl cıvıl olsun istiyorlar. Güldürmek için taklalar atıyorlar ama ne çare ben hep böyle soğuk ve sessizdim işte sonunda ise yılgın bir vazgeçiş. Alışık olduğum hisler bunlar ama şimdiye kadar beni hiç kelimlerim terketmemişti. İçim biraz buruk şimdi anlatmak istediklerim boğazımda bir yumru oldu. Keşke anlatamadıklarımı da anlayabilseniz. Belki herşey daha kolay olurdu.