Hiç mum yanmamış evlerde

Akşamları televizyon ışığında

Uyuklayan insancıklar

Hayret

Bir kelime çıkmaz mı insanın ağzından

Öğle vaktin de balkonlarından hiç müzik sesi gelmeyen evlerde

Mutluluk sessiz sedasız kayıp gider

İki sandalye bir sehpa değil mi yeten

Kırk yıl hatır sayar insan

Hep bir bahane arar gülmek için

Ocakta bir taşım kahvesi eksik olmaz

Telefon çalsa duymaz

Dost sohbetine hasret

Susmak bilmez

Her şeyin makineleşmesine inat

Elinde yıkar bulaşıkları

İnsan yaşamayı sevmeli

Kendini sevmeli

Maddeleri değil

Kirazı dalından koparmalı

Çimlerin üstüne uzanmalı

Vakit bu vakit değil

Bir türkü vakti

Geçmiş zamanın özlemi

Bir mum alevinde yok olmuş zaman

Elbet hatırlatır kim olduğunu

Hangi zaman

Hangi insan..