İnsan ne zaman uyanıyor bir rüyadan ve ne zaman farkına varıyor yaşadığının? yaşamak öyle kolay değil. Bir gerçeğin içine uyanmak, hata yapma lüksünü kaybetmek büyümek değil mi? Biz ne zaman büyüdük? Doğru soruları ne zaman sormaya başladık? Çocukken her şey ne kadar kolaydı; oyunlar kurup bozuyorduk, camdan bir fanusun içinde Yorganı üstümüze çektiğimizde bütün korkulardan kurtula biliyorduk. Küçücük kalbimizde koca bir dünyayı nasıl saklamışız? Hayallerle dolu tertemiz zihinlerimiz ne zaman kirlendi? Anne eteğine saklanmak yok. Ekmek arası domates yok. Tuğla parçasıyla çizdiğimiz seksekler yok. Bir gün uyandım ve artık büyümüştüm. Annem ölünce mi büyüdüm anne olunca mı büyüdüm bilmiyorum. Büyüyünce mi vazgeçtim Kadıköy sokaklarından? Araba camından çıkıp şarkı söylemenin utanç vermediği zamanlar mı çocuktum? Kafam da cevabı olmayan sorularla ait olmadığım bir yaştayım. Ruhum on yedisinde kıpır kıpır bedenim otuzlarının başında hafif yorgun. Yüklemişler sırtıma sorumluluk adı verdikleri yükleri hiç itiraz etmeden kabullenmiş yaşıyorum. Nasıl olmam bekleniyorsa tam da öyleyim! Peki ya özgür sandığım ruhumu nereye sakladım? Kimden korktum? Cevaplarını bildiğim ama kelimelere dökmeye cesaret edemediğim, kendime yakıştırmadığım sorular sormaz oldum. Sorgulamadan toplum kurallarına uyan bu kadın kim? Oysa kalbi hala küçük bir kız çocuğu heyecanıyla çarpmıyor mu? Bu bıkkınlık, bu tükenmişlik neden? Hadi kalk silkelen. Kalbinde ki o küçük kız çocuğuna borcun olsun güzel yaşamak. Yüzünde ki tebessüm kahkahalara, ruhunda ki yorgunluk harekete dönüşsün. Kendine borcun olsun güzel yaşamak. Engel sensin! Kendine inat güzel yaşa, kendine inat mutlu ol. Büyümekten korkma kalbinde ki küçük kızı kaybetmekten kork! Hayatının yakasına yapış vazgeçtiğin ne varsa geri al. Yaşamaktan korkma; ölmüş bir ruhtan kork! Umutsuzluktan kork! Kumbaranda keşkeler değil iyikiler biriktir ve hep çok mutlu ol sevgili kendim..