Her gece uyumakta zorlanıp, her sabah uyanmamak için elimden geleni yapıyorum. Canım zerre kadar uyanmak istemiyor. İçim alabildiğine mutsuzluk tarlası, ben neden mutlu olamıyorum? Hiç bir derdim yok ruhum sanki acı çekmek için yaratılmış ama bu neyin acısı?

Günlük rutinler beni boğuyor. Çamaşır, bulaşık, toz almak bütün bunlardan tam anlamıyla nefret ediyorum. Tabi ben böyle bir söylemde bulunduğum da “kimse sevmiyor bu işleri”zırvaları dinliyorum. Yine de bu işlere karşı olan nefretimi burda özellikle belirtmek istiyorum. Yazmayı, çizmeyi, müzik dinlemeyi, el işlerini çok severken bunları bile yapmak içim de bir külfet oluyor. Kronik bir üşengecim bunu kabul ediyorum ama bu bahsettiğim üşengeçlik değil başka bir şey belki de tedavi edilesi bir durum. Aslında tedavi için adım bile attım. Çoğu zaman ilaç içmeyi unutmam ve kontrol zamanlarımda randevu almaya üşenmem dışında bir sorun yok.

Bir de şu sorun var ki insan sevmiyorum. Aslında yüreğim herkese karşı derin bir sevgi ile doluyken bir anda telefonumu kapatmak istiyorum. Bir mesaja cevap vermek içimi daraltıyor. Kalbim sıkışıyor. Kimseyle konuşmak istemiyorum. Yaşama sevincim kayboluyor anlıyor musun? Kitap bile okuyamaz oldum. Sadece uyumak ve boşa harcadığım bu zamanlarıma üzülmek istiyorum.

Her şeyin farkında olmak kendini bir türlü toparlayamamak, potansiyelimin çok altında yaşamak, hayatımı rezil etmek sen ne dersin bilemiyorum. Acınası bir ruh halindeyim. Belki de dibe varamadım. Varsam yukarı çıkmaya başlardım. Ne yapmalıyım? Nasıl yapmalıyım bilemiyorum. Enerjik mutlu insanlara selam olsun. Nasıl yapıyorsunuz bana anlatır mısınız lütfen..