Işıkları kapat öyle gel.
Zihnimin karmaşık odalarında yapayalnız dolanırken, yüzümdeki o bıkkınlığı görmeni istemem. Bilirsin hep en güzeliyiz, hep en neşelisiyiz. Şimdi ki zamanın raconu da bu işte…
Bir fotoğraf karesinden ibaret hayatların ardında ki yalnızlık, hepimizin yalnızlığı değil mi? Özlemiyor musun sende her şeyden bir haber olmayı, beklemeyi, merak etmeyi, çabalamayı ben çok özlüyorum. Bu kadar ulaşılabilir olmak beni çok yoruyor. Kendine kalmak bile mümkün olmuyor.
Kapat ışıkları kapat, biraz karanlıkta kalsın ruhlarımız. Biraz dinlenelim. Ayaklarımızı uzatıp bir şarkı mırıldanalım, bütün bir ömrüme biraz kahve kokusu biraz sen yetersin.
Pek sevmem geçmişten konuşmayı ama ne çok anı var anmak istediğim. Ne çok susardık seninle beraber. Saatlerce belki, sonrasında beyin yakan derin muhabbetler, nasıl geçmiş zaman hayret değil mi? Zamanla aramız hiç iyi olmadı zaten, fütursuzca akıp gitmesi, boş boş yaşamamıza inat gibi geliyor bana..
Işıkları unutma..
Şimdi bir Anna gibi hissediyorum. Şiir gibi tekrar tekrar okunan bir akşam. Bir sen anlarsın dilimden gerisi hikaye..
Bir Cevap Yazın